بورژوازی در هنر
بورژوازی در هنر
در طول تاريخ هنر، هميشه كساني بوده اند كه با فاصله گرفتن از گالري ها و موزه ها سعي به ارائه آثارشان در مكان هاي عمومي داشته اند(همان تفكر اصيل هنر براي همه)، نوعي مبازره عملي بر عليه قدرت سيري ناپذير بورژوازي ، راهی برای خارج شدن از کادرهای تحمیلی ،ايستادگي در برابر نظريه هايي همچون:"هنرمند حرفهای کسی است که از راه هنر خود امرار معاش میکند" كه نتيجه اي جز بردگي و تغييرتحميلي نگاه هنرمند از سوي گالري دارها نيست.
Daniel Buren(b.1938) در سال 1967 جزو آن دسته هنرمنداني بود كه ده ها سال با گالري ها و موزه ها جنگيد و به يمن زندگي در كشوري آزاد توانست نقاشي هاي راه راهش را در مكان هاي عمومي به نمايش بگذارد
مردان ساندويچي معروفش در جنبش هاي دانشجويي-كارگري 1968 فرانسه به بزرگترين مبارزه عليه بورژوازي در هنر بدل شد و تا به امروز كارت پستالهايي از اين آثار دركتاب فروشي ها به عنوان نماد جنبش هاي آن سالهاي فرانسه به چشم مي خورند.
Adrian Piper(b.1948)
هنرمند ديگري است كه تعداد بيشماري از آثارش را بدون امضا در محل درج آگهي روزنامه ها به چاپ مي رساند
ويا باربارا كروگر كه ارائه آثارش را از بيلبوردها و ديوارهاي شهر آغاز كرد.
حال چه شد كه هنر مفهومي ،همان هنري كه بر ضد تفكرات بورژوازی پديدار شده بود كارش به گالري ها و فروش هاي چند ميليون دلاري رسيد و در گرداب سيري ناپذير قدرت بورژواها رنگ باخت ، تغيير موضع داد و تبديل به هنري شد كه زيبايي شناسي بصري و زرق و برق ارائه اثر به مفهوم ارجعيت يافت...
با تمام اين تفاسير ،اگر كسي هم پيدا شود كه جسارت ارائه آثارش را در مكان هاي پابليك داشته باشد (به جز سايت ها و كافه ها كه ابدا جزو مكان هاي عمومي به معناي امكان استفاده براي تمامي توده ها محسوب نمي شوند)آيا بنرهاي ميدان انقلاب وديوارهاي شهر كه پر شده اند از تبليغات رنگارنگ كلاس هاي كنكور، بدون دليل و توضيح و فيلتر در اختيارش قرار خواهند گرفت؟؟؟
http://artna.ir/fa/28995 نگارمسعودي
۲۸-امرداد-۱۳۹۲
